მუსიკა

12 ქვიარ მუსიკოსი, რომელთა გარეშე 2021 წელი ბევრად მოსაწყენი იქნებოდა

2021 წელი მრავალი გამოწვევით იყო სავსე, თუმცა ერთ-ერთი ნათელი წერტილი ქვიარ არტისტების არაერთი კარგი ნამუშევარი იყო. Lil Nas, St. Vincent, Demi Lovato თუ სხვა მუსიკოსები მთავარ სასაუბრო თემად იქცნენ და ჩარტებში ლიდერობაც

მოუსმინეთ სიმღერას, რომლითაც Circus Mircus საქართველოს წლევანდელ ევროვიზიაზე წარადგენს

Circus Mircus-ის სიმღერის პრემიერა, რომლითაც ბენდი საქართველოს ევროვიზია 2022-ზე წარადგენს, ახლახან შედგა. ბენდმა რუსეთის უკრაინაში მიმდინარე ომის გასაპროტესტებლად, ვიდეოკლიპის ნაცვლად, პრემიერა შავ ვიდეოფონზე მოაწყო, რომელზეც მითითებულია, რომ „არტისტი რუსეთის უკრაინაზე თავდასხმას გმობს“. 2020 წელს ჩამოყალიბებული ბენდი ჟანრობრივი მრავალფეროვნებით გამორჩეულ ნამუშევრებს

საკუთარი თავის შეყვარება, აქტივიზმი და მუსიკა – ანრი კერესელიძის გამოცდილება

„ახლა რომ ვფიქრობ, საკუთარი სექსუალური ორიენტაციის შესახებ ყოველთვის ვიცოდი, სხვადასხვა ნიშნით შეიძლებოდა იმის მიხვედრა, რომ გეი ვარ. თუმცა, ინფორმაციის არქონის გამო რაღაცების განსაზღვრა რთული

მადონა ერთადერთი ქალია, რომლის ალბომები ჩარტების სათავეში 5 ათწლეულია უწყვეტად ხვდება

მადონა ერთადერთი ქალია, რომლის ალბომები ბილბორდის მუსიკალური ჩარტების ტოპ ათეულში 80-იანი წლებიდან მოყოლებული, ყოველ ათწლეულში ხვდება. მისი სადებიუტო ალბომი ჩარტების ლიდერთა შორის 1984 წელს

მადონა ერთადერთი ქალია, რომლის ალბომები ჩარტების სათავეში 5 ათწლეულია უწყვეტად ხვდება

მადონა ერთადერთი ქალია, რომლის ალბომები ბილბორდის მუსიკალური ჩარტების ტოპ ათეულში 80-იანი წლებიდან მოყოლებული, ყოველ ათწლეულში ხვდება.

მისი სადებიუტო ალბომი ჩარტების ლიდერთა შორის 1984 წელს მოხვდა, იმავე ათწლეულში მადონას ოთხმა სხვა ალბომმაც მოიპოვა ლიდერობა. 90-იანებში მადონას 7 ალბომი იყო ჩარტების სათავეში, 2000-იანებში — 6, ხოლო 2010-იანებში 4. ახლახან გამოსული რემიქსების ალბომი Finally Enough Love ჩარტებში მე-8 ადგილზეა და ამ შედეგით მადონა ყველა სხვა ქალი შემსრულებლის შედეგს აუმჯობესებს. ამასთან, მისი პოპულარული ალბომებიდან ცხრამ ჩარტებში პირველი ადგილიც მოიპოვა — Like a Virgin, True Blue, Like a Prayer, Music, American Life, Confessions on a Dance Floor, Hard Candy, MDNA და Madame X.

სხვა არტისტები, რომლებიც ბილბორდის მუსიკალურ ჩარტებში 80-იანი წლებიდან მოყოლებული მუდმივად ხვდებიან, კაცები და ბენდები არიან: AC/DC, Def Leppard, Paul McCartney, Metallica, Ozzy Osbourne, Robert Plant, Prince, Bruce Springsteen, James Taylor.

მადონა კარიერის დასაწყისიდანვე ლგბტქი ადამიანების ერთგული მხარდამჭერი იყო. ჯერ კიდევ 1989 წელს, როცა ვარსკვლავების მცირე ნაწილი საუბრობდა, რომ აივ-შიდსის გამოწვევების საპასუხოდ ხელისუფალთა აქტიური ქმედებები იყო საჭირო, მადონამ საკუთარ მოცეკვავეებთან ერთად ცეკვის მარათონი მოაწყო, რომლის მიზანიც აივ-შიდსის შესახებ ცნობიერების ამაღლება იყო. 1990 წელს გამოსული სიმღერა — Vogue განსაკუთრებით მნიშვნელოვან მოვლენად იქცა, რადგან ქვიარ სცენისთვის დამახასიათებელი ცეკვის მოძრაობები მეინსტრიმის ნაწილად პირველად იქცა. 1991 წელს, მადონას შესახებ დოკუმენტური ფილმი — Truth or Dare გამოვიდა, რომელშიც ქვიარ მოცეკვავეებს, მათი ღირსების მარშისთვის მზადებას, პროფესიულ საქმიანობას ვეცნობით, დოკუმენტური ფილმი კი კონცერტით სრულდება, რომელიც კიტ ჰარინგს, შიდსისგან გამოწვეული გართულებებით გარდაცვლილ ამერიკელ გეი ხელოვანს ეძღვნებოდა.

მადონა 80-იანი წლებიდან დღემდე პატივს მიაგებს ლგბტქი ადამიანების ბრძოლას, თუმცა ვარსკვლავს ღიად არასდროს დაუფიქსირებია საკუთარი სექსუალური ორიენტაცია, ალბათ იმიტომ, რომ ვერ იტანდა იარლიყებს, თუმცა ყოველთვის ღიად საუბრობდა, რომ სჯერა, მიზიდულობა ფლუიდურია და ექსპერიმენტები ჰქონია კაცებთანაც და ქალებთანაც.

საკუთარი თავის შეყვარება, აქტივიზმი და მუსიკა – ანრი კერესელიძის გამოცდილება

„ახლა რომ ვფიქრობ, საკუთარი სექსუალური ორიენტაციის შესახებ ყოველთვის ვიცოდი, სხვადასხვა ნიშნით შეიძლებოდა იმის მიხვედრა, რომ გეი ვარ. თუმცა, ინფორმაციის არქონის გამო რაღაცების განსაზღვრა რთული იყო და რაც ჩემამდე აღწევდა, ძირითადად, შეურაცხმყოფელ ტერმინებში იყო მოქცეული, როგორც რაღაც არასწორი”, — იხსენებს დამწყები მუსიკოსი და ქვიარ აქტივისტი, ანრი კერესელიძე. მან ჯერ კიდევ ბავშვობაში გააცნობიერა ისიც, რომ ამაზე სხვებთან ღიად საუბარი საფრთხისშემცველი იყო.

„ჯერ კიდევ ბავშვური თამაშებისას, და მსგავსი გამოცდილება, ვთვლი, რომ გარშემო ბევრს ჰქონია, რაღაცების გაზიარება, ღიად თქმა მინდოდა, თუმცა თავიდანვე მივხვდი, რომ სხვები სწორად ვერ გაიგებდნენ. ეს ის პერიოდი იყო, როცა პირველად ჩავიკეტე და არასწორადაც კი მივიჩნიე მისწრაფებები, რომლებზე ღიად საუბარიც მჭირდებოდა“, — ამბობს ანრი.

ანრი კერესელიძემ საკუთარ თავთან ბრძოლის გზა გაიარა, რასაც სექსუალურ ორიენტაციაზე მეგობართან საუბარი, შემდეგ ლგბტქი ორგანიზაციების ღონისძიებებზე სიარული და ანდერგრაუნდ სივრცეში საკუთარი თავის შეყვარება მოჰყვა. ერთ დღეს კი ეს გზა აქტივისტურ საქმიანობამდე მივიდა.

საკუთარ თავთან ბრძოლა, პირველი სიყვარული და ქამინგაუთი

სტიგმის გამო, ლგბტქი ორგანიზაციებთან ურთიერთობა, სოციალიზებაც არ მინდოდა. იმ ადამიანებთან არავითარი კავშირი არ მინდოდა მქონოდა, რომლებიც საკუთარ სექსუალურ ორიენტაციაზე ღიად საუბრობდნენ.

რადგან გარემო ისეთი იყო, რომ იდენტობაზე, სექსუალურ ორიენტაციაზე კითხვების დასმაც კი არასწორად მიიჩნეოდა, საკუთარ თავთან ბრძოლა დავიწყე. სხვადასხვა გზა მოვსინჯე და ვიყენებდი ყველა რესურსს, რაც იმ დროს გამაჩნდა. დავიწყე ეკლესიაში სიარული, სტიქაროსანი გავხდი და მოლოდინი მქონდა, რომ ამ გზით რაღაცების გადაფარვას შევძლებდი.

საკუთარ თავთან ბრძოლამ სრულწლოვანებამდე გასტანა, უნივერსიტეტში ჩაბარების შემდეგ რაღაცები შეიცვალა. იქამდე ჩემს იდენტობაზე არავისთან მისაუბრია, ანონიმური ფეისბუკ ანგარიში მქონდა და მხოლოდ იქ ვბედავდი, რომ რაღაცებზე მეწერა, ამ აზრებს კი სხვა ანონიმურ ანგარიშებს ვუზიარებდი. ეს ანონიმური სივრცე იქცა საკუთარი თავის გამომზეურების პირველ საშუალებად.

პირველი შეყვარებული სწორედ ანონიმური ფეისბუკის მეშვეობით გავიცანი. მაგ დროს მივხვდი, ეს ის მოცემულობა იყო, რომელშიც საკუთარი თავი ვიპოვე. იქამდე საკუთარ თავს ვუმტკიცებდი, რომ ბისექსუალი ვიყავი, რაც ერთგვარი ხელჩასაჭიდი იყო. საკუთარ თავთან არსებული უამრავი კითხვის გამო პირველი სექსი ქალთან მქონდა და ამან კიდევ ერთხელ დამარწმუნა, რომ გეი ვარ.

საკუთარ სექსუალურ ორიენტაციაზე პირველად მეგობართან ვისაუბრე, რომელიც იქამდე თვითონ გამომიტყდა. ის ჩემთვის უმნიშვნელოვანესი ადამიანი გახდა, რადგან ერთმანეთს ვშველოდით, ღიად საუბარი შეგვეძლო. ამ ადამიანმა შემაძლებინა საუბარი ისეთ თემებზე, რომლებზე ღიად საუბარიც იქამდე არ შემეძლო. ამიტომ დღემდე განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი მეგობარია.

ლგბტქი ორგანიზაციებთან ურთიერთობა, სოციალიზებაც არ მინდოდა, რადგან სტიგმის გამო იმ ადამიანებთან არავითარი კავშირი არ მინდოდა მქონოდა, რომლებიც საკუთარ სექსუალურ ორიენტაციაზე ღიად საუბრობდნენ. შეყვარებულთან დაშორების შემდეგ მძიმე პერიოდი მქონდა და საჭიროებიდან გამომდინარე დავუკავშირდი თანადგომის სოციალურ მუშაკს.

იმავე პერიოდში WISG-ის შეხვედრებს ვესწრებოდი, რომელთა შესახებაც მეგობრისგან, ლესბოსელი გოგოსგან გავიგე, მაგრამ საკუთარ თავთან წინააღმდეგობაში ისევ ვიყავი. მცირე ასაკიდან იმდენად გვაჩვევენ, რომ საკუთარი თავი ღიად არ უნდა გამოვხატოთ, რომ შიში და უხერხულობა მქონდა. შეხვედრებზე იდენტობაზე, სხვა არაერთ მნიშვნელოვან თემაზე საუბრობდნენ, რაზეც იქამდე წარმოდგენა არ მქონდა. მაშინ გავიგე, რომ გენდერი და სექსუალობა სხვადასხვა ცნებებია და საკუთარი თავის შენება ფაზლივით დავიწყე. მივხვდი, რომ ცისგენდერი (ადამიანი, რომლის გენდერული იდენტობაც ბიოლოგიურ სქესთან თანხვედრაშია) ვარ, რომლისთვისაც მასკულინობა კომფორტულია.

ანდერგრაუნდ სივრცეები, რომლებმაც საკუთარი თავის სიყვარული შეაძლებინა

მნიშვნელოვანია ინფორმაციის მიღება, სიახლის მიღების გამბედაობა, რადგან შიში საკუთარი და სხვების მიღების პროცესს მნიშვნელოვნად ართულებს.

ჩემს პირველ ჰორუმნაითზე (ყოველთვიური ქვიარ მუსიკალური საღამოების სერია, რომელსაც კლუბი ბასიანი მასპინძლობს) მარტო წავედი და ულამაზესი სცენა, დრეგ შოუ ვნახე, რომელმაც შემძრა. ეს შვება იყო. იქ პირველად მივხვდი, რომ მარტო არ ვარ. ეს იყო სივრცე, რომელში შესვლამაც საკუთარი თავის შეყვარება, ჩახუტება, დანახვა შემაძლებინა. ბევრისთვის ეს რთული პროცესია და მთელი ცხოვრება ვერ ახერხებენ, მაგრამ იმ მომენტში რატომღაც გამიმარტივდა.

იმავე პერიოდში იყო გალერის ღონისძიებები, მოგვიანებით საქსესი და სულ უფრო მეტად, ამ სივრცეების გავლით ვიღებდი საკუთარ თავსაც და არაერთი ადამიანიც ვიპოვე. რაც არ უნდა იკითხო, რამდენად დიდი წარმოდგენაც არ უნდა გქონდეს გენდერული იდენტობისა და სექსუალური ორიენტაციის შესახებ, თუ ადამიანებთან პირადად ურთიერთობის გამოცდილება არ გაქვს, რთულია რაღაცებს ბოლომდე მიხვდე. მუდმივად არასწორ წარმოდგენებს გილექავენ ქვიარ ადამიანების შესახებ და სტიგმების მსხვრევა ამ სოციალიზაციის სივრცეების გარეშე რთულია. იქამდე ტრანსფობი, ჰომოფობიც ვიყავი. არანაკლებ მნიშვნელოვანია ინფორმაციის მიღება, სიახლის მიღების გამბედაობა, რადგან შიში საკუთარი და სხვების მიღების პროცესს მნიშვნელოვნად ართულებს. 

საქსესში მივდიოდი და სწრაფადვე უკან მოვდიოდი. მერე უფრო გავიხსენი და ადამიანებთან ურთიერთობა, საკუთარი თავის ღიად გამოხატვა დავიწყე, მეგობრები შევიძინე, რომელთაც ჩემი ესმოდათ. სოციალიზაცია საკუთარი თავის რეალიზების შესაძლებლობა, რაც ნებისმიერი ადამიანისთვის განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია, ჩვენთვის ამ სივრცეებით არის შემოსაზღვრული.

ანდერგრაუნდ სივრცეში მუსიკის სიყვარულით აღმოვჩნდი, ბავშვობიდან მუსიკალური ადამიანი ვიყავი, მერე უკვე მუსიკის წერაც დავიწყე. ახალი, ხარისხიანი მუსიკის მოსმენა და სოციალიზაცია ერთმანეთთან იყო დაკავშირებული. მუსიკამ და იდენტობამ რაღაცნაირად გამაერთიანა. მერე უკვე ყველა შეხვედრას, ორგანიზაციების აქტივობებს ვესწრებოდი — იდენტობის, სქესობრივი გზით გადამდები დაავადებების თუ აქტივიზმის შესახებ.

სხვების დახმარების პირველი მცდელობები და გულისწყვეტა

გრძელი პროცესია — ჯერ საკუთარ თავს ემალები, მერე იღებ. საკუთარ თავს შეიყვარებ და ცდილობ, სხვებსაც დაანახო, ვინ ხარ რეალურად, რატომ არის გაუმართლებელი ვერმიღება მხოლოდ ორიენტაციის გამო.

გავაცნობიერე, რომ ყველაზე საჭირო მომენტში ცენტრ თანადგომას თანამშრომლისთვის რომ არ მიმეწერა, ეს შესაძლებლობა რომ არ მქონოდა, ჩემი ცხოვრების იმ პერიოდის უკან მოტოვება ბევრად გამიჭირდებოდა. ამან მიმახვედრა, რამდენად მნიშვნელოვანია აქტივისტების საქმიანობა.

შეხვედრებზე რასაც ვისმენდი, ვუზიარებდი ყველას — მიმოწერისას თუ პაემნებისას და ეს არანაკლებ საჭირო ჯაჭვია. მაშინ უბრალოდ ვფიქრობდი, რომ თუ პასუხისმგებლობის გრძნობა გაქვს და გინდა, რომ კარგი მოქალაქე იყო, სხვებსაც უნდა გააგებინო ის, რაც შენ გაიგე, მიიღე. მიმაჩნდა, რომ ეს ჩემი ვალი იყო. მაგ დროს ერთ-ერთ მღვდელთანაც მქონდა პაემანი, რომელიც საკუთარი თავის ვერ მიღების გამო მივიდა ამ გადაწყვეტილებამდე. მაშინ მისი გაგება მიჭირდა, ვერ ვხვდებოდი, ადამიანს საკუთარი ბედნიერების სანაცვლოდ მსგავსი გადაწყვეტილება რატომ უნდა მიეღო. გული მწყდებოდა, რომ სხვებს არ შეეძლოთ ის, რაც მე შევძელი. ახლა ვიცი, რომ წნეხი ამ ყველაფერს ართულებს და ადამიანების გამოცდილების გაგება უნდა ვცადოთ.

თანასწორობის მოძრაობის აქტივისტურ ბანაკშიც ვიყავი, მერე კვლევებსაც ვაკეთებდი, ექიმებთან და სოციალურ მუშაკებთან მიმუშავია და ვხედავდი, რამდენად არასწორი განწყობები იყო. ამ გამოკითხვებისას რეაქცია არ უნდა გამემჟღავნებინა და ამავდროულად ვისმენდი ჩემთვის იქამდე რთულად წარმოსადგენ დამოკიდებულებს.

საქსესში ვმუშაობდი და ჰომოფობიური განწყობებთან შეჯახება მუდმივად მიწევდა. ესეც ძალიან სენსიტიური იყო, რადგან საკუთარი თავის მიღების გზა გავლილი მქონდა და ვერ ვიგებდი აგრესიას, რომელიც მოდიოდა.

რაღაც გრძელი პროცესია — ჯერ საკუთარ თავს ემალები, მერე იღებ. საკუთარ თავს შეიყვარებ და ცდილობ, სხვებსაც დაანახო, ვინ ხარ რეალურად, რატომ არის გაუმართლებელი ვერმიღება მხოლოდ ორიენტაციის გამო. მაგ პერიოდში მუდმივად, ყველა სივრცეში, ნებისმიერი ადამიანისთვის დავიწყე ახსნა, რომ ის ფაქტი, რომ გეი ვარ, სულაც არ ნიშნავს, რომ ცუდი ადამიანი ვარ. თან ხშირად ისე ხდებოდა, რომ მისაუბრია არაერთ ადამიანთან, რომელსაც გეისთან საუბარი პირველად ჰქონდა. უამრავ კითხვას მისვამდნენ და მეც ვპასუხობდი, ვხვდებოდი, რომ ბევრისგან განსხვავებით, სოციალიზაციის „ფუფუნება“ მქონდა. ადამიანები განწყობებს არარეალურ წარმოდგენების მიხედვით, სხვადასხვა სატელევიზიო შოუდან იქმნიდნენ. პირისპირ აღმოჩნდები და გეუბნებიან, რომ შენ კი კარგი ხარ, მაგრამ სხვები არა. ვუხსნიდი, რომ ანალოგიურად ზოგიერთი ჰეტეროსექსუალი კარგია, სხვები ნაკლებად და ამ აბსურდულ მოსაზრებას არ უნდა დააფუძნოს საკუთარი განწყობა. სამართლიანი ადამიანი ვარ, ჩემი სიმართლის შებღალვას ვერავის შევარჩენ, ალბათ ახსნასაც ამიტომ ვუთმობდი დიდ დროს.

Tbilisi Pride-ში მუშაობა და ლგბტქი თემში არსებული უთანხმოება

პრორუსული ძალები ლგბტქი ადამიანებთან ბრძოლით ცდილობენ ფონს გასვლას. ეს სიძულვილის პოლიტიკა, როცა ჩემი არსებობა ვიღაცისთვის მანიპულაციის საგანია, ამაზრზენია.

მერე თბილისი პრაიდში მივედი და აღმოვჩნდი იმ მხარეს, რაც ერთ დროს წარმოუდგენლად მიმაჩნდა. პრაიდში მისვლა ხილვადობის გაძლიერების სურვილმა განაპირობა, კამპანიურ წამოწყებებშიც ამიტომ ჩავერთე. მიმაჩნია, რომ რთული გამოცდილებები გავიარე – ბავშვობიდან დალექილ არასწორ წარმოდგენებს დღემდე ვებრძვი, ამიტომ აუცილებელია, რომ სხვებს, ახალგაზრდებს შევუქმნათ გარემო, რომელშიც საკუთარი თავის გამოხატვას ბევრად თავისუფლად შეძლებენ. ხშირად ისიც კი ძალიან რთულია, საკუთარ თავს გამოუტყდე, რომ ქვიარი ხარ. აუცილებელია, ღიად ვისაუბროთ, ყოველდღიურად და იმ ადამიანებსაც, რომლებიც აგრესიულად არიან განწყობილი ან ინერტულები არიან, დავანახოთ, რომ მათთან საუბარი გვინდა.

პრაიდში მუშაობისას პირდაპირ შევეჯახე მოცემულობას, რომ ლგბტქი საზოგადოებაშიც არსებობს ორი პოლუსი – ისინი, ვინც ხილვადობის პოლიტიკით იბრძვიან და ისინი, ვინც ღიაობის პოლიტიკას ემიჯნებიან. მე კი მგონია, რომ სხვადასხვა აზრზე მყოფი ადამიანების შრომა თანაბრად მნიშვნელოვანია და საერთო წერტილების გამონახვა უნდა შეგვეძლოს. 

ხშირად ვფიქრობ, რა ვისწავლეთ 2013 წლის გამოცდილებიდან, გასული წლის 5 ივლისისგან?

2021 წლის ხუთმა ივლისმა ორნაირი შედეგი მოიტანა — სამწუხარო დღეები გავიარეთ და ამავდროულად, ღიად დავინახეთ, რომ ძალადობრივი ჯგუფი არის მცირე, ორგანიზებული და მათ ხელისუფლება, ეკლესია უმაგრებს ზურგს. შეიძლება ითქვას, რომ ომს გავდივართ და ამ პროცესში საკუთარი თავის ფლობა არ უნდა დავკარგოთ.

ალტ-ინფო რუსეთთან არის კავშირში, მაგრამ თითქოს ხალხმა დაივიწყა რუსეთ-საქართველოს გამოცდილება, რუსული აგრესია. ახლა იმავეს უკრაინა გადის და ომის დაწყების მიზეზად რუსეთის ეკლესიის პატრიარქმა ქვიარ ადამიანები დაასახელა. იგივეა ჩვენთანაც — პრორუსული ძალები ლგბტქი ადამიანებთან ბრძოლით ცდილობენ ფონს გასვლას. ეს სიძულვილის პოლიტიკა, როცა ჩემი არსებობა ვიღაცისთვის მანიპულაციის საგანია, ამაზრზენია.

6 ივლისს კი აღმოჩნდა, რომ იმაზე ბევრად მეტნი ვართ, ვიდრე იქამდე მეგონა და თანამოაზრეებიც ბევრად მეტნი არიან. თუმცა ხელისუფლების მხარდაჭერის არარსებობა ართულებს თანასწორობის იდეის მქონე ადამიანების მხრიდან პოზიციის ღიად დაფიქსირებას. 

მე ვგრძნობ ძვრებს და განწყობების ცვლილებას და ეს თითოეული ორგანიზაციის, თითოეული ადამიანის დამსახურებაა, რომელიც ღიად საუბრობს; ყველა ადამიანის, რომელიც ანდერგრაუნდში მუშაობს, რომელსაც თუნდაც ერთი ადამიანისთვის აუხსნია, რომ სიძულვილი გამართლებული არ არის.

5 ივლისის შემდეგ პოსტტრავმული სტრესი დამეწყო, მაგრამ იმ დღეებში მედგრად ვიდექი, გაბრაზებული ვიყავი და შემართებით. ჩვენ შიშველი ხელებით, მშვიდობიანად გვინდა გასვლა და ჩვენ წინაშე არსებულ პრობლემებზე ღიად საუბარი, საპირისპირო მხარეს კი ძალადობას ვხედავთ.

5 ივლისის შემდეგ ერთ ბიჭთან მქონდა პაემანი და აღმოჩნდა, რომ ის მაშინ ჩვენ წინააღმდეგ იდგა — ამის მიზეზი შიში, თავდაცვა, იქნებ სულაც სახელმწიფო უწყებების მხრიდან შანტაჟია.

სამომავლო გეგმები, რომლებიც მუსიკას უკავშირდება და ქვეყნიდან წასვლა, როგორც საკუთარ თავზე ზრუნვის გზა

სექტემბრის ბოლოს ანრი კერესელიძის, (სასცენო სახელი Henry Keller) პირველი ალბომი გამოვა. ალბომის გარეკანი ხელოვნური ინტელექტის მიერ არის შესრულებული.

აქტივიზმი და მუსიკა ჩემთვის ერთმანეთთან კავშირშია და მინდა უკეთესი შესაძლებლობები მოვნახო, საიდანაც უფრო მძლავრად შევძლებ, რომ არასწორ წარმოდგენებს შევუტიო.

მუსიკის კეთება ბავშვობიდან მინდა. როგორც მუსიკაში ვიპოვე თავი, ისე ვერსად, მაგრამ საქართველოში ამით შემოსავლის ქონა რთულად წარმოსადგენია, თანაც უფლებების დაცვაზე, საკუთარი თავის გაძლიერებაზე, ყოველდღიურ გამოწვევებზე ფიქრი საკმარის დროს აღარ გიტოვებს. არადა, ჩემთვის მუსიკაც რაღაცებზე ღიად საუბრის, პროტესტის მძლავრი გზაა. ხშირად მოტივაციას ვკარგავ, მაგრამ მერე როგორღაც გადატვირთვას ვახერხებ. ახლა იმ ეტაპზე ვარ, როცა შემოტრიალების წერტილი მაქვს, შევძელი და ალბომი — Glitters and Pain ჩავწერე, რომლის პრეზენტაციაც სექტემბრის ბოლოს შედგება. უკვე მზად მაქვს მეორე ალბომი, რომლის პრემიერაც მოგვიანებით, ესპანურ ჩენელზე იქნება. ჩემი კარიერული მიზნები აუცილებლად კიდევ უფრო განვითარდება, მაგრამ ვფიქრობ, სხვა ქვეყანაში.

Henry Keller-ის ერთ-ერთი ტრეკი არტისტის მეორე ალბომიდან — GAYISNTREAL:

საქართველოში რაც მაკლია, ერთმანეთზე ზრუნვა და სამართლიანობაა. ადამიანში რესურსის დანახვას არავინ ცდილობს, შესაძლებლობების მიცემა გვიჭირს და შედეგის მისაღწევად ხშირად მხოლოდ შრომაც არაა საკმარისი – მუდმივად მტკიცების პოზიციაში ყოფნა გიწევს. ერთმანეთის დანახვა გვიჭირს, მოტივაციის მიცემა, დაფასება. მინდა, ვიპოვო ადგილი, სადაც თავს კარგად ვიგრძნობ, შესაძლებლობებს ვიპოვი.

უკან როცა ვიხედები, რა თქმა უნდა, ისევ ვფიქრობ, რომ ბრძოლას აზრი აქვს, მაგრამ მოტივაცია მეკარგება და მგონია, რომ ჩემი ინტერესები მუდმივად რაღაცას ეწირება და ამასობაში დროს ვკარგავ, ამიტომ წასვლა მინდა და რაღაცების მოსინჯვა. არ მაქვს ილუზია, რომ წავალ სადმე და ყველაფერი მარტივად იქნება, განსაკუთრებით ქვიარ ადამიანებისთვის არ არსებობს იდეალური ადგილი. ყველგან არიან ადამიანები, რომლებიც ქუჩაში შეყვარებულისთვის ხელჩაკიდებულს რამეს მოგაძახებენ, თუმცა განსხვავებულია ის, რომ უფლებრივი მდგომარეობა უკეთესია ხოლმე. 

წასვლა არ ნიშნავს, რომ აქტივიზმს ოდესმე მივატოვებ, თანაც უკვე ვახსენე, რომ აქტივიზმი და მუსიკა ჩემთვის ერთმანეთთან კავშირშია და მინდა უკეთესი შესაძლებლობები მოვნახო, საიდანაც უფრო მძლავრად შევძლებ, რომ არასწორ წარმოდგენებს შევუტიო, რასაც ჩემი ბავშვობა, მენტალური ჯანმრთელობა შეეწირა და ბევრი იარაც დამიტოვა.


თვითგამორკვევის პროცესში მყოფ ადამიანებს ვურჩევ, რომ სხვა ქვიარ ადამიანებთან ურთიერთობა იქონიონ, რადგან საუბრით ბევრად მარტივად იცვლება წარმოდგენები. იარონ თავშეყრის ადგილებში, ტრენინგებზე, შეხვედრებზე. ხშირად ძალიან არასწორი მითები არსებობს, თითქოს სხვადასხვა სივრცეში, საგანმანათლებლო შეხვედრებზე სიარული საფრთხეს უქმნის ადამიანს და შეიძლება ვინმემ შენი ორიენტაცია სხვებს გაუზიაროს, რაც ასე არაა, ქვიარ ადამიანებს დიდი მხარდაჭერა შეგვიძლია.

ჩვენს მოწინააღმდეგეებს უნდათ, რომ ქვიარ ადამიანები ერთმანეთთან დაპირისპირებული ვიყოთ, მაგრამ ბევრად ძლიერები ვიქნებოდით, თუ შევძლებთ ერთობლივად რაღაცების კეთებას, უფრო ღიად საუბარს.

და მაინც, იდეალური იქნებოდა, იარლიყებს რომ არ გვაწებებდნენ, ახსნა არ გვიწევდეს, წინასწარგანწყობები არ ჰქონდეთ ადამიანებს და ჰეტეროსექსუალი ადამიანებისგან განსხვავებით, მუდმივად რაღაცის მტკიცება არ გვიწევდეს.

მოუსმინეთ სიმღერას, რომლითაც Circus Mircus საქართველოს წლევანდელ ევროვიზიაზე წარადგენს

Circus Mircus-ის სიმღერის პრემიერა, რომლითაც ბენდი საქართველოს ევროვიზია 2022-ზე წარადგენს, ახლახან შედგა. ბენდმა რუსეთის უკრაინაში მიმდინარე ომის გასაპროტესტებლად, ვიდეოკლიპის ნაცვლად, პრემიერა შავ ვიდეოფონზე მოაწყო, რომელზეც მითითებულია, რომ „არტისტი რუსეთის უკრაინაზე თავდასხმას გმობს“.

2020 წელს ჩამოყალიბებული ბენდი ჟანრობრივი მრავალფეროვნებით გამორჩეულ ნამუშევრებს ქმნის. ბენდის მიერ ტვიტერზე გავრცელებული მანიფესტის მიხედვით, Circus Mircus-ის წევრებს დაუვიწყარი გამოცდილების შექმნის სურვილი აერთიანებთ, ჯგუფის ყველა წევრი თანასწორია და ქმნიან მრავალფეროვან მუსიკას.

ევროვიზია 2022 იტალიაში გაიმართება. ნახევარფინალი 10 და 12 მაისს არის ჩანიშნული, ფინალი კი 14 მაისს შედგება. აღსანიშნავია, რომ ევროვიზია 2022-ზე რუსეთი მონაწილეობას ვეღარ მიიღებს.

12 ქვიარ მუსიკოსი, რომელთა გარეშე 2021 წელი ბევრად მოსაწყენი იქნებოდა

2021 წელი მრავალი გამოწვევით იყო სავსე, თუმცა ერთ-ერთი ნათელი წერტილი ქვიარ არტისტების არაერთი კარგი ნამუშევარი იყო. Lil Nas, St. Vincent, Demi Lovato თუ სხვა მუსიკოსები მთავარ სასაუბრო თემად იქცნენ და ჩარტებში ლიდერობაც მოიპოვეს. ამ სტატიაში ჩამოთვლილი 12 ალბომიდან, ალბათ, ნაწილი უკვე გსმენიათ, ზოგიერთსაც ახლა აღმოაჩენთ და მერწმუნეთ, დიდხანს იღიღინებთ.

12. Demi Lovato – Dancing with the Devil… the Art of Starting Over

2021 წელს დემი ლოვატომ ერთგულ ფანებს მრავალი სიახლე გაუზიარა. წლის დასაწყისში გამოსულ დოკუმენტურ სერიებში ნარკოტიკების ზედოზირების, სექსუალური ძალადობისა და დამოკიდებულების გადალახვის რთულ პროცესზე ისაუბრა, მოგვიანებით კი, საკუთარ გენდერულ იდენტობაზე ალაპარაკდა და თქვა, რომ არაბინარული გენდერული იდენტობის მქონე არტისტია. შეიძლება, მისი მუსიკა ნაკლებად მოგწონდეთ, მაგრამ ფაქტია, რომ მომღერალმა საკუთარი პლატფორმა არაერთ მნიშვნელოვან გამოწვევაზე სასაუბროდ გამოიყენა, რაც მის ალბომში – Dancing with the Devil… the Art of Starting Over – გაგრძელდა. „ვეძებდი პასუხებს კითხვებზე, რომლებზეც პასუხები არ არსებობს, ჯოჯოხეთი გამოვიარე“, – მღერის ლოვატო ყველაზე გულწრფელ ალბომში, რაც აქამდე ჩაუწერია და ცდილობს, მსმენელებს ჯოჯოხეთიდან თავის დაღწევის გზა დაანახოს.

11. Cavetown – Man’s Best Friend

23 წლის ბრიტანელი არტისტი სასცენო სახელით – Cavetown, ახალ ალბომში მენტალური ჯანმრთელობის გამოწვევებზე, დაშორებაზე, საკუთარი თავის ხელახლა შენებაზე მღერის. ინდი პოპ-როკ ალბომს სიმშვიდე, გულწრფელობა და იმედიანი ტექსტები გამოარჩევს, რაც, შესაძლოა, მსმენელს მსგავსი გამოწვევების გადალახვაში დაეხმაროს. თუ Cavetown-ის საუკეთესო ალბომი ჯერ არ მოგისმენიათ, შანსი აუცილებლად უნდა მისცეთ, შეიძლება, ზოგიერთმა სიმღერამ თქვენს ფლეილისთშიც დაიკავოს ადგილი.

10. St. Vincent

2 გრემის მფლობელმა St. Vincent-მა 2021 წელს გამოსული ალბომისთვის – Daddy’s Home, კიდევ ერთი ნომინაცია მოიპოვა. საუკეთესო ალტერნატიული ალბომისთვის ნომინირებული მუსიკოსი 70-იანების როკ-ენ-როლს მიაგებს პატივს და სასიყვარულო ურთიერთობაზე მღერის, რაც ხშირად საშიში და მოულოდნელობებით აღსავსეა. ალტერნატიული ჟღერადობის ალბომი მშობლობაზე, დაშვებულ შეცდომებს და შვილის ყოლასთან დაკავშირებულ შიშებზეა და 2021 წლის საუკეთესო ალბომებში ღირსეულად იკავებს ადგილს.

9. Girl in Red – if i can make it go quiet

22 წლის ნორვეგიელი მუსიკოსი ყველა იმ გამოწვევაზე მღერის, რომელიც ჯენზი თაობას ყველაზე მეტად აღელვებს. მენტალური ჯანმრთელობა, საკუთარი იდენტობის ძიება და ურთიერთობები ახალგაზრდა არტისტის მთავარი სათქმელია, რასაც ჟანრობრივი მრავალფეროვნებითა და გულწრფელობით ახერხებს. Girl in Red ახალგაზრდა მუსიკოსებისთვის მნიშვნელოვანი ფორმისა და შინაარსის ძიების საუკეთესო მაგალითია და ალბომის არაერთი სიმღერა შეძლებს თქვენს გონებაში კარგა ხანს დარჩეს.

8. Doja Cat – Planet Her

რამდენიმე წელია Doja Cat-ის სიმღერები ტიკტოკ ტრენდებად იქცა. პოპ შემსრულებლის მარტივად დასამახსოვრებელი ტექსტები და მუსიკა, რომელიც ცეკვის ხასიათზე დაგაყენებთ, თანამედროვე პოპ კულტურის მნიშვნელოვან ნაწილად იქცა. მომღერალი საკუთარ სიმღერებში დისკო ჟღერადობის და ფანკის გავლენის ასახვას შესანიშნავად ახერხებს და Planet Her ამის კიდევ ერთი დადასტურებაა.

7. Adult Mom – Driver

შეყვარებულთან დაშორების, გულისტკივილის და რთული პერიოდის გადალახვის, საკუთარ ცხოვრებაზე კონტროლის აღების შესახებ ჩაწერილი Driver – შესანიშნავი ალბომია, რომელშიც ორგანულად არის ჩაშენებული სოციალური კომენტარი თუ მენტალური ჯანმრთელობის გამოწვევები, რასაც კარგი იუმორი, საინტერესო ჟღერადობა და გამორჩეული ვოკალი ერთვის. შესაძლოა, ეს ალბომი ჯერ არ მოგისმენიათ, მაგრამ გირჩევთ, დღესვე ჩართოთ და მოზარდობის საყვარელი მუსიკის გავლენები და ახალი სათქმელიც აღმოაჩინოთ.

6. Joy Oladokun – In defense of my own happiness

ახალგაზრდა ქვიარ მუსიკოსის ეს ალბომი საკუთარი თავის მიღების, იდენტობის და ბედნიერების ძიებაზეა. გულწრფელი ტექსტები, შესანიშნავი ვოკალი და მარტივი, თუმცა საინტერესო ინსტრუმენტალური თანხლება ამ ალბომს გამორჩეულ სიამოვნების წყაროდ აქცევს. თუ არტისტს საკუთარი თავის ძიების გზაზე წაჰყვებით და ალბომს მოუსმენთ, მიხვდებით, რომ რაღაც ახალი თქვენი გამოწვევების შესახებაც ისწავლეთ.

5. Brockhampton – Roadrunner: New Light, New Machine

ჰიპ-ჰოპი მრავალი ათწლეულის განმავლობაში ჰეტერონორმატული ნარატივების გაჟღერების მთავარი წყარო იყო, თუმცა ბოლო წლებში ეს მდგომარეობა იცვლება, რისი დადასტურებაც Blockhampton-ია. ჰიპ-ჰოპ დაჯგუფება, რომელიც სხვადასხვა სექსუალური იდენტობის და ეთნიკური წარმომავლობის არტისტებს აერთიანებს, აქამდე არსებულ ნარატივს ცვლის და ახალ სათქმელს ამბობს, თანაც, ამას საინტერესო მუსიკის შექმნით ახერხებს. დაჯგუფების ახალი ალბომი ამის კიდევ ერთი მაგალითია – ჰიპ-ჰოპ ტრადიციების გამეორება და სათქმელის ახლებურად მოყოლა ალბომის მოსმენას შესანიშნავ გამოცდილებად აქცევს.

4. Japanese Breakfast – Jubilee

მუსიკოსის თქმით, ბედნიერების დიდებაზე დაწერილი Jubilee ნამდვილი დღესასწაულია, რომელიც 2000-იანების საუკეთესო პოპ ნამუშევრებსაც გაგახსენებთ, ინდი მუსიკის ხიბლსაც გაგრძნობინებთ და ახალ ჟღერადობებს და სათქმელსაც გაგიზიარებთ. „როგორი გრძნობაა საკუთარი ძალაუფლების მწვერვალზე დგომა, ყველა გულის მოხიბლვა?“ — მღერის Japanese Breakfast და მსმენელსაც უზიარებს ბედნიერებას, რომელიც რთული პერიოდის დასრულებას მოსდევს.

3. Mykki Blanco – Broken Hearts and Beauty Sleep

კიდევ ერთი გამორჩეული ქვიარ არტისტი, რომელიც მეინსტრიმის ნაწილი არ არის, თუმცა ყველასგან გამორჩეულ მუსიკას ქმნის და ბევრად დიდ ყურადღებას იმსახურებს, რეპერი Mykki Blanco-ა. მუსიკოსი რეპის, ფანკის, ფოლკის, R&B-ს გაერთიანებას ახერხებს, მაგრამ ჟანრობრივი მრავალფეროვნების მიუხედავად, სიმარტივის, ჩამთრევი რითმებისა და ტექსტების შენარჩუნებას ახერხებს. დამსხვრეული გულებისა და გამაჯანსაღებელი ძილის შესანიშნავი მუსიკალური ამბავი ნებისმიერ მსმენელს კარგა ხანს დაამახსოვრებს თავს.

2. Tune-Yards – Sketchy.

თუ დიდი სიამოვნების მისაღებად და საცეკვაოდ მზად ხართ, ეს ალბომი უნდა მოისმინოთ, რომელიც ისეთ თემებზე მოგიყვებათ, როგორიც გენდერული დისფორია, კლიმატის ცვლილება, აბორტის უფლება და სხვა არაერთი მნიშვნელოვანი სათქმელია, მაგრამ ამას თავბრუდამხვევი სიმსუბუქით შეძლებს. ქაოტური, ერთმანეთში აზელილი ჟღერადობები, შეძახილები, ინსტრუმენტები ალბომის მოსმენას სულაც არ ართულებს, მეტიც, 37 წუთი ისე გაივლის, ვერ შეამჩნევთ და ხელახლა მოსმენას მოგანდომებთ.

1. Lil Nas X – MONTERO

MONTERO ამ სიის ჩემი ფავორიტი ალბომი არაა, მაგრამ 2021 Lil Nas-ის წელი იყო. 22 წლის რეპერმა არაერთი ქვეყნის ჩარტების ლიდერობა მოიპოვა და 5 გრემის ნომინაცია მიიღო. საკუთარ იდენტობაზე ღიად მოსაუბრე არტისტი საკუთარი მუსიკით ცვლილებებს იწვევს, რაც ამ ალბომს კიდევ უფრო მნიშვნელოვან ძალას ანიჭებს. ამ ალბომის რომელიმე სიმღერა მაინც აუცილებლად მოსმენილი გექნებათ და მოგწონთ თუ – არა, თავს დაგამახსოვრებთ, ცეკვის განწყობაზე დაგაყენებთ, სიმარტივით მოგხიბლავთ. მეტი რა უნდა ქნას 22 წლის არტისტმა, რომელმაც მთელი მსოფლიოს ყურადღება მიიპყრო?!

ავტორი: გიორგი ბასხაჯაური